ای گیسوانت شرح شطح صوفیانه / منصور در چشم تو می خواند ترانه

می آیی از آشوب بازار شکفتن / افکنده رنگین خرقۀ گل روی شانه

وقتی شب مستانگی را می سرایی / می می تراود از در و دیوار خانه

من ساز پیوستن، تو آواز گسستن / من ساقۀ اشکم، تو باران بهانه

درویش چرخان خیالت دارد ای دوست / در خانقاه دل سماعی جاودانه

روح رکود برکه ام زندانی خاک / ایثار کن شوق سفر چون رودخانه

من رهرو آیینه ای، تو شهر مهتاب / می جویمت در جادۀ شب بی نشانه

بوی عبادت می دهد در دامنت اشک / مثل نماز موج بر سنگ کرانه

سحر سرود جذبۀ اشراق من باش / ای گیسوانت شرح شطح صوفیانه

دستانت ...

دو پیچک ظریفند

که عَشَقه وار

بر تنۀ قامتم می پیچند

و ناپدیدم می کنند

حالا دیگر ...

از من چیزی نمانده است

تنها تویی که پیدایی.

نیمه های شب

نوری کوچک

در قلب تاریک جنگل ...

کرم شب تاب.

با فاصلۀ کمی از یکدیگر نشسته ایم

من بر روی نیمکت پارک

زیر درختی کهنسال

و چلچله ای تنها روی شاخۀ بالای سرم

هر دو در انتظار

دقایقی بعد ...

صداهای شاداب دو پرنده بر درخت

و من همچنان تنها

چلچله ها بال در بال به سمت افق پرواز می کنند

همچنان که نگاهم در ارتفاع اشتیاقشان غرق می شود

دلم برایت دل می زند

باز هم نیامدی.

فکر کسی است در سر و جنگی است در دلم / احساس می کنم که پلنگی است در دلم

آتشفشان مهر کسی ذوب می کند / هر قدر خشم و کینۀ سنگی است در دلم

عشق آمد و تمامی اندیشه ها بسوخت / با هر نشان و نامی و ننگی است در دلم

خورشید دوست شعله کشید از درون من / بر باد رفت هر چه سردی و تنگی است در دلم

قلبم کویر بود پر از خاک و خار و سنگ / دریا شد و هزار ماهی رنگی است در دلم

تابستان است

زردیِ آبیِ آسمان

سرخیِ سبزِ درخت

و این منم

مردی نشسته در اندیشه اش

به زیر درخت سیب

مشغول خوردن سیب همان درخت

نسیمی می وزد و خنکای نسیم در گوشم زمزمه می کند:

زمستان است

لرزان می شوم

در خود فرو می روم و بیرون می شوم

پشت و رو می شوم

به چشمانش نگاه می کنم که خیس تنهاییست

خیره در چشمانش آرام پاسخ می دهم:

آری باور می کنم

آری زمستان است، سرد است

و این منم

مردی نشسته در اندیشه اش به زیر همان درخت سیب

نقطه ای سیاه بر بیکران پهنۀ سفیدِ برف

مشغول روشن کردن سرخیِ شعله ای از چوب همان درخت

گرمای آتش از دستانم بالا می آید و در گوشم زمزمه می کند:

تابستان است.

اگر در رگهایم جاری نیستی

چرا قلبم ...

هفتاد بار در دقیقه

نامت را صدا می زند؟!

باران که می بارد...

چشمهایم،

با آسمان به تفاهم می رسند،

چه وجه اشتراک لطیفی است،

بین هوای دل من

با این روزهای پاییزی!

راه رفتن سخت ترین کار دنیاست

پاییز که می آید،

برای من؛

چون اولین بار

پاییز بود که نگاهمان در هم آمیخت

گرم و عمیق

و برگی پاییزی در دستان تو بود

بعد از آن

دیگر تمام برگهای پاییزی برایم مقدّسند

و لگد کردنشان گناهی نابخشودنی!

گرگ و میش بود،

ما به یکدیگر نگاه می کردیم

و کلاغها از درخت مجاور

به نیمکتی یک نفره

که دو نفر بر آن نشسته بودند.

این غزل را دوازده سال پیش در هجده سالگی گفته ام. به یاد آن روزها:

اگر یک دم برون آیی ز پشت پرده ها یارا / خلایق را ز چشم افتد رخ شمس جهان آرا

به یک جلوه ز کف بردی همه عقل و همه هوشم /به یک غمزه تو روز و شب پریشان کرده ای ما را

جهان از هم فرو پاشد اگر یک دم بگردانی / ز دنیا و ز مخلوقات دنیا روی زیبا را

چگونه سوز آه من نیابد در دلش رخنه / ز سوز دل به اشک آرم ز آهی سنگ خارا را

امیدم گر تبه گردد ز پایان جدایی ها / دگر این بیدل شیدا نبیند روی فردا را

آن هنگام که تو می نویسی

کاغذهای سپید، سیاه می شوند

اما چه سیاهی سپیدی!

دردهایمان را چه کسی پاسخ خواهد گفت؟

رنجهایمان را ...

و نمی دانم اگر عشق نبود

بار هستی را چگونه بر دوش می کشیدیم

ما محکومین به بودن؟!

در سیاهی چشمان تو

رازی است،

که از شام عدم،

تا برق طلوع هستی را

تفسیر می کند.

جهد بنما تا بدانی کیستی / در تکاپو از برای چیستی

خویش را ایثار کن خورشیدوار / راه هستی می رود از نیستی

***

در میکده ها در بدر شاه خودم / بی طاقتم و منتظر ماه خودم

از درد جداییش به خود می پیچم / در آتشم و شعله ور از آه خودم

***

در اول راه معرفت گم شده ایم / انگشت نمای جمله مردم شده ایم

صد جهد بکردیم که صافی باشیم / افسوس که دردی ته خم شده ایم

***

ای عشق بیا دوباره پیدایم کن / آشفته و شوریده و شیدایم کن

فرهاد دگر بساز از این مجنون / افسانۀ عاشقان فردایم کن